Ήμασταν σπίτι του εξαφανισμένου Θίοντορ ακόμα και συζητούσαμε τί θα ήταν καλύτερο να κάνουμε. Λίγα τα στοιχεία αλλά έπρεπε να δράσουμε γρήγορα, αν είχαμε τουλάχιστον μία ελπίδα να βρούμε τον Θίοντορ ζωντανό. Ο Μάρκους πέταξε μια ιδέα ότι ίσως θα ήταν καλύτερα να φέρναμε την τύπισσα με τα μαύρα εδώ, όπου θα έπαιζε εκτός έδρας, την οποία ιδέα τελικά μετά από λίγο κατέρριψε ο ίδιος και αποφάσισε ότι ίσως θα ήταν καλύτερα να πηγαίναμε εμείς εκεί.
Η Τιτάνια είχε εντοπίσει την μυστήρια γκόμενα σ' ένα εγκαταλελειμένο ξενοδοχείο στο κέντρο. Μπήκαμε στο βανάκι του Μάρκους και ξεκινήσαμε. Στον δρόμο σκέφτηκα ότι θα ήταν καλύτερα να προετοιμαστώ κάπως για τη μάχη. Βέβαια δεν είχα μαζί μου κανένα από τα υλικά, τα είχα αφήσει στη βαλίτσα της μηχανής, αλλά κάπως κάτι μπόρεσα να κάνω. Τρίβοντας απλά τα χέρια μου και μορφοποιώντας την ζωτική τους δομή τα μετέτρεψα σε κάτι παραπάνω από φονικά όπλα, ήταν πλέον διαμορφωμένα έτσι ώστε να χτυπάνε κατευθείαν την ζωτικότητα του αντιπάλου ώστε να προκαλέσουν σοβαρή ζημιά. Χρειαζόταν αρκετή προσπάθεια να συγκεντρωθώ μέσα στο κινούμενο αυτοκίνητο, αλλά απ' ότι κατάλαβα και οι υπόλοιποι προετοιμάστηκαν καταλλήλως έτσι ώστε να είμαστε ετοιμοπόλεμοι σε περίπτωση που πάει κάτι στραβά. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, μάλλον είχαμε περάσει από αμυντική στάση σε επιθετική, πήγαμε εκεί ψάχνοντας για καυγά.
Ερημιά στον συγκεκριμένο δρόμο, αλλά δεν μας έκανε μεγάλη εντύπωση, είναι απ' τις κακόφημες γειτονιές της πόλης. Έξω απ' το ξενοδοχείο προσέξαμε δύο άστεγους που μας προβλημάτισαν, δεν θέλαμε παράπλευρες απώλειες και σίγουρα η παρουσία τους εκεί ήταν τουλάχιστον ύποπτη. Αφού εξακρίβωσα ότι ήταν ζωντανοί η Τιτάνια τους "διάβασε" στα γρήγορα από μακριά και μας είπε ότι ήταν απλά δύο πρεζάκια τα οποία ήθελαν κάπως να μπουν στο κτίριο αλλά δεν τους άφηναν. Ο Μάρκους είχε πάει πιο κει σε ένα σκοτεινό σοκάκι και παρατηρούσε σιωπηλά το ξενοδοχείο. Μετά από λίγο μας έγνεψε να πάμε προς τα 'κει και μας είπε ότι στο υπόγειο του ξενοδοχείου ήταν η τύπισσα που ψάχναμε και έβγαζε λόγο σε καμιά 20αριά άτομα. Μας είπε ότι τους έλεγε διάφορα τύπου "μέχρι πότε θα σας έχουν στο περιθώριο και δε θα σας υπολογίζουν;" και τέτοιες πίπες όταν ακούστηκαν καθαρά απ' το εσωτερικό του ξενοδοχείου δυνατές φωνές επιδοκιμασίας και φασαρία. Λίγες στιγμές αργότερα άνοιξαν διάπλατα οι πόρτες και στον δρόμο ξεχύθηκαν περίεργα άτομα απ' αυτά που όταν βλέπεις στον δρόμο αλλάζεις πεζοδρόμιο. Ποδοπατώντας κυριολεκτικά τους δύο άστεγους στον διάβα τους άλλοι καβάλησαν τις μηχανές τους, άλλοι μπήκαν στα αυτοκίνητά τους κι άλλοι έφυγαν πεζοί, κάνοντας μεγάλη φασαρία. Ένιωσα καθαρά ότι ως προς την πλειοψηφία τους, ήταν απέθαντοι, προφανώς βρικόλακες.
Περιμέναμε να εξαφανιστούν πριν κάνουμε την οποιαδήποτε κίνηση. Οι δύο άστεγοι μπήκαν στο κτίριο το οποίο φαινόταν απ' τον δρόμο πως φωτιζόταν στο εσωτερικό του από έναν απλό προβολέα στη μέση. Η Τιτάνια μας είπε ότι υπάρχουν δύο άτομα στον πρώτο όροφο και αυτή που μας ενδιαφέρει μαζί με τον άλλον που είχαν εισβάλει στο σπίτι του Θίοντορ βρίσκονται στο υπόγειο ακόμα, μόνοι τους. Αναρωτηθήκαμε πως θα μπορούσαμε να μπούμε στο κτίριο απαρατήρητοι αλλά εγώ είπα στον Μάρκους ότι ίσως, για να φανεί ότι δεν παίζουμε, θα 'πρεπε να μπούμε μέσα όπως είμαστε, τσαμπουκαλεμένοι. Δυστυχώς ο Μάρκους αποφάσισε να πάρει λίγο πιο κυριολεκτικά την συμβουλή μου...
Στο ισόγειο δεν υπήρχε κανείς, σπασμένα έπιπλα, ο προβολέας δαπέδου να φωτίζει κι ένας σκισμένος καναπές. Κατεβήκαμε τις σκάλες τραβώντας πίσω μας τον καναπέ προκειμένου να καθυστερήσει κάποιον έστω και λίγο αν προσπαθούσε να ξεφύγει. Κατεβαίνοντας ακούσαμε την γκόμενα να λέει στον άλλον "Ευτυχώς που έφυγαν. Δεν άντεχα ούτε στιγμή παραπάνω να ακούσω για το Σαμπάτ και πόσο ριγμένο είναι και πόσο..." όταν μας πρόσεξε και απ' ότι κατάλαβα μάλλον νόμιζε ότι ήμασταν απ' τους άλλους και είχαμε αργήσει. Κάτι πήγε να ξεστομίσει αλλά ο Μάρκους την διέκοψε "δε με ενδιαφέρει το Σαμπάτ", σήκωσε το πιστόλι του και την πυροβόλησε, ξεριζώνοντας της το χέρι με μία σφαίρα. Δεν είναι και τόσο φυσιολογικό το Desert Eagle του Μάρκους. Η τύπισσα έπεσε κάτω σφαδάζοντας απ' τους πόνους και ο σύντροφός της τα 'χασε όπως ήταν αναμενόμενο. Ο Γκάβιν άπλωσε το χέρι του προς τον ξαφνιασμένο τυπά αλλά κάτι πήγε στραβά και του πισωγύρισε, σκίζοντας του το μανίκι. Ο Μάρκους έτεινε το ελεύθερο χέρι του μπροστά και μέσα από απόκοσμες λάμψεις δημιούργησε μία αλυσίδα απ' το πουθενά, η οποία εκτινάχτηκε προς τον τύπο και δέθηκε τριγύρω του. Ένα εκτινασσόμενο μαχαίρι από την Τιτάνια καρφώθηκε στο στομάχι του και τον έριξε κι αυτόν κάτω, ενώ εγώ ομολογώ πως είχα φρικάρει. Άρχισα να φωνάζω στον Μάρκους ότι δεν ήταν ανάγκη να τους σκοτώσουμε κι αυτός συμφώνησε αλλά συνέχισε να σημαδεύει την γκόμενα που ούρλιαζε "Ποιοι είστε εσείς; Τί θέλετε από μας, πώς τολμάτε και μπαίνετε εδώ και μας επιτίθεστε;" Προσπάθησα να ηρεμήσω τα πνεύματα γιατί είχε ήδη ξεφύγει απ' τον έλεγχο η κατάσταση, αλλά απέτυχα οικτρά. Έσκυψα πάνω της και προσπάθησα να την κοιμήσω έτσι ώστε να την πάρουμε από δω και να την πάμε σε κάποιο ασφαλές - για μας - μέρος να την ανακρίνουμε. Με το που την άγγιξα ένιωσα την ζωή μου να φεύγει από το σώμα μου και κατάλαβα πόσο πιο ισχυρή ήταν. Ρούφηξε όλη την ζωτικότητα του χεριού μου και την χρησιμοποίησε για να κλείσει τις πληγές της από τον πυροβολισμό του Μάρκους. Έπεσα στο έδαφος ουρλιάζοντας και το χέρι μου έμοιαζε πλέον μουμιοποιημένο από τον αγκώνα και κάτω.
Η σκύλα τώρα είχε το πάνω χέρι. Αυτά τραβάω για να είμαι ο μόνος που επιθυμεί μια πιο ειρηνική λύση. Σηκώθηκε πάνω και με αφύσικη δύναμη σήκωσε και εμένα από το μαραμένο χέρι και με κράτησε μπροστά της για ασπίδα. "Πετάξτε τα όπλα σας αλλιώς ο φίλος σας είναι νεκρός." Αν δεν πονούσα τόσο θα γελούσα με το πόσο κλισέ ατάκα πέταξε. "Το μόνο που σε σώζει μέχρι τώρα είναι ότι δεν σε χρειάζομαι νεκρή" είπε ο Μάρκους, ο οποίος προφανώς δεν πήγαινε πίσω στις κλισαδούρες. Πέταξε όμως το όπλο του και ρώτησε "Που είναι ο Μάστερ Θίοντορ;" Με το άκουσμα της ερώτησης η καριόλα άρχισε να γελάει υστερικά "Μάστερ αυτός; Αυτός μόλις χτες άρχισε να πετάει φλογόμπαλες! Όσο για το πού είναι, προφανώς δεν είναι εδώ, όπως βλέπεις!" Δεν μπορούσα να περιμένω να σταματήσουν την κουβέντα σ' αυτήν την κατάσταση. Ενώ με κρατούσε σφιχτά πάνω της με το δεξί της χέρι (γιατί το αριστερό της έλειπε πλέον) από το δικό μου μαραμένο δεξί, της έριξα με όλη μου την δύναμη με το αριστερό μου, το οποίο ήταν ελεύθερο και ακόμα ενισχυμένο από πριν. Της θρυμμάτισα τον γοφό κι έπεσε στο έδαφος σχεδόν ετοιμοθάνατη πλέον, αλλά η πουτάνα γελούσε ακόμα.
Στη σκάλα πίσω μας εμφανίστηκαν δύο απειλητικές φιγούρες. Οι φωνές απ' ότι φαίνεται τράβηξαν την προσοχή των δύο απέθαντων που ήταν στον πρώτο όροφο. Μπροστά στους δύο ισχυρούς αντιπάλους που είχαμε σχεδόν εξουδετερώσει, δύο απέθαντοι φαίνονται παιχνιδάκι, ακόμα κι αν είναι κτηνώδεις σαν αυτούς. Δυστυχώς όμως δεν ήταν και τόσο, κακές αποφάσεις απ' την δική μας μεριά παραλίγο να μας κοστίσουν τις ζωές μας. Περιληπτικά, εγώ πήγα κατά πάνω στον ένα με το καλό μου χέρι, ο Γκάβιν πάλευε πόση ώρα με τον άλλον με εκπληκτική ταχύτητα (και οι δύο) ενώ από πίσω η Τιτάνια εκσφενδόνιζε αντικείμενα προς αυτόν που πολεμούσα εγώ, από μαχαίρια μέχρι ογκόλιθους. Ο Γκάβιν κάποια στιγμή έδειξε να βγαίνει τελείως εκτός εαυτού αλλά ευτυχώς μπόρεσε η Τιτάνια να τον βοηθήσει να ηρεμήσει. Μετά από αρκετή ώρα καταφέραμε να τους κάνουμε σκόνη ευτυχώς.
Άλλη φορά πρέπει να είμαι καλύτερα προετοιμασμένος από πριν. Το λάθος μου ήταν ότι δεν έκανα αρκετά από πριν που θα με βοηθούσαν κατά την διάρκεια της μάχης. Βέβαια δεν ήταν και σίγουρο ότι θα πολεμούσαμε, υποτίθεται πως προσπαθούμε να το αποφύγουμε. Ίσως καλύτερα θα ήταν να έφευγα τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, από την αρχή από τον πρώτο πυροβολισμό. Είναι φίλοι μου αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα τους βοηθάω να δολοφονούν άτομα αδιακρίτως, όσο ύποπτα κι αν είναι τα άτομα αυτά. Για τους απέθαντους φυσικά δεν ισχύει το ίδιο, αυτά τα βδελύγματα της μητέρας φύσης είναι ήδη νεκρά κι είναι καλύτερα ως σκόνη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου